Levenskracht en onderdrukking
De homeopaat gaat er vanuit dat ieder mens een levenskracht bezit die we kunnen mobiliseren tot zelfgenezende reacties. Wanneer we ons herstel niet meer overlaten aan dit zelfgenezende systeem maar overgaan tot operatie, medicatie of amputatie is dat per definitie een vorm van onderdrukking. Soms kan het nodig en zelfs levensreddend zijn maar feit is wel dat ons organisme het vanaf dat moment niet meer zelf doet. We geven het uit handen en laten externe factoren bepalen wat er in ons organisme gebeurt. Er ontstaat een onderdrukking van het natuurlijke ziekte- en genezingsproces. Het gevolg is een maskering van symptomen terwijl we aan het onderliggende proces voorbijgaan. Het onderliggende oorzakelijke proces ontwikkelt zich, in eerste instantie onzichtbaar, verder.
De Thyrax neemt de schildklierwerking over, de Insuline de verstoorde alvleesklier werking en in noodgevallen is er nog Prednison om het hele immuunsysteem plat te leggen. Even rust. Maar niet lang. De organen, bijvoorbeeld de alvleesklier bij diabetespatiënten, zullen steeds minder hun eigen oorspronkelijke functie hoeven uit te oefenen omdat de medicijnen de functie overnemen. Wel zullen ze steeds opnieuw symptomen laten zien, omdat ze in een slechtere conditie geraken. Immers, als wij niets meer doen gaat ook onze conditie achteruit. Zo ook de conditie van elk individueel orgaan wanneer hij zijn taak niet meer hoeft uit te voeren. We zien dan dat we steeds meer insuline nodig hebben, met alle gevolgen van dien. Het betreffende orgaan zal het misschien nog wel redelijk blijven doen, maar we voelen ons in het algemeen eigenlijk steeds minder goed. We voelen ons steeds zieker worden.
Bij een galsteenoperatie kunnen we, als voorbeeld, een vergelijking maken met het functioneren van onze auto.We rijden naar Voorburg, onderweg begint ons olielampje te branden (koliekpijn). Ultieme reguliere oplossing lijkt; het olielampje er uit draaien, dan zien we het niet meer (galsteen verwijderen). Maar welk proces ging er vooraf aan het branden van het olielampje? Blijft de auto lopen als we het lampje er uit gehaald hebben? En een zeker niet onbelangrijk gegeven, hebben we aan het onderliggende proces iets gedaan om de verstoring op te heffen, zodat het probleem niet meer terugkomt?
In ons lichaam is het niet anders. Ons organisme is een levend geheel. Een continu samenspel, samen functioneren, onderlinge verhoudingen, hiërarchieën, interactie, opname, verbrandingen, uitscheidingen, opslag, herstelvermogen en bewustwording. Ook daar kunnen we geen lampjes uithalen. Ook daar kunnen we niet doen alsof er niets aan de hand is. Dat er geen onderliggend proces is geweest. De oplossing is om niet voorbij te gaan aan wat er echt met deze mens in al zijn facetten aan de hand is en vervolgens een gelijksoortige prikkel te geven waardoor het zelfgenezend mechanisme van het organisme zelf tot herstel gestimuleerd wordt. Het organisme heelt zichzelf, zonder kunstmatige toevoegingen van buiten af. Het wordt krachtiger en sterker en heeft meer weerstand. Is opgewassen tegen de enorme invloeden van onze huidige tijd en weet zich op een dynamische wijze perfect aan te passen aan de zich steeds wijzigende omgeving waarin het zich bevindt.
Soms kan het nodig en zelfs levensreddend zijn om bijvoorbeeld middels een operatie in te grijpen. Maar daar heb je het probleem dus niet mee verholpen! Hoogstens wat tijd mee gewonnen. Als je vervolgens niet de onderliggende verstoring opheft zal de mens zieker en zieker worden. Waarbij het risico bestaat dat elke nieuwe klacht die ontstaat ook weer onderdrukt wordt waardoor mensen uiteindelijk stijf komen te staan van de reguliere medicatie. Er ontstaat zo een systeem dat zichzelf in stand houdt. Met de patiënt als lijdend voorwerp omdat zijn gezondheid steeds verder achteruit gaat en hij daar middels de steeds hoger wordende premies en rekeningen ook zelf nog eens de prijs voor betaalt.
Het is in aansluiting op het voorgaande ook veel verstandiger om te investeren in een optimale dynamische weerstand van de mens in plaats van ziekteverwekkers (bacteriën en virussen) na te blijven jagen met antibiotica, vaccinaties, enzovoorts die steeds achter de feiten aanlopen omdat de ziekteverwekkers toch continue blijven muteren en veranderen.
