Ziekteclassificatie
Omdat ieder mens een uniek wezen is met een eigen erfelijke constitutie, een eigen levensloop en ziektegeschiedenis kan de homeopathische behandeling geen standaard lopende bandwerk zijn waarbij iedereen met een zelfde pathologie hetzelfde middel krijgt. Iedereen is op zijn eigen individuele wijze ziek geworden en zal zijn eigen, op het individu afgestemde, pad moeten bewandelen om zijn gezondheid weer te kunnen hervinden. In de behandeling classificeert de klassiek homeopaat de symptomen van de patient en herleidt ze tot de verschillende onderliggende ziekteoorzaken zodat er op een voor deze patiënt specifieke wijze kan worden voorgeschreven. Bij iedere verschillende ziekteoorzaak hoort een verschillende groep geneesmiddelen. Het classificeren van wat er op pathologisch gebied precies met de patiënt aan de hand is, geeft enerzijds duidelijkheid over welke weg hij zal moeten bewandelen om weer gezond te worden. Anderzijds is het dus voor de geneesmiddelkeuze van belang. Globaal zou je kunnen zeggen dat de minerale homeopathische middelen het best geschikt zijn om de chronische ziekten en de constitutie van de mens te herstellen. De nosoden (middelen gemaakt van ziekteproducten) worden gebruikt om respectievelijk erfelijke blokkades en iatrogene schade op te ruimen. Voor de overige situaties worden vooral de plantaardige en dierlijke middelen gebruikt.
In de homeopathie worden de verschillende ziektevormen volgens onderstaande classificatie ingedeeld. Er wordt hierbij onderscheid gemaakt tussen exogene (acute) en endogene (chronische) ziekten.
Exogene ziekten: de klachten zijn verklaarbaar vanuit de levensomstandigheden
Epidemieën zijn de acute ziekten met een bacteriële of virale oorzaak zoals griep, polio, meningitis, legionella, malaria, sars, enzovoorts. Hierbij ligt de oorzaak buiten de patiënt en is deze dermate hevig dat veel mensen besmet raken en er ziek van worden. De endogene afweer is hier wel enigzins bij betrokken maar de exogene infectie heeft zo'n krachtige impact dat de natuurlijke weerstand bij nagenoeg iedereen tekort schiet. De verstoring komt van buiten en de patiënt hoeft niet al endogeen ziek te zijn om het te kunnen krijgen, want iedereen kan het krijgen. Natuurlijk vormen de chronische zieken wel de grootste risicogroep. Zij kunnen bijvoorbeeld al overlijden aan de griep. Bij chronische zieken bestaat namelijk het risico dat de epidemische ziekte een acuut miasmatische ziektetoestand oproept (zie hieronder). Als de patiënt dan komt te overlijden is dat dus ten gevolge van het acuut worden van de chronische ziektetoestand en niet door de epidemische ziekte zelf.
Incidenten zijn voorvallen in het leven zoals ongevallen, botbreuken, hersenschudding, vertillen, zonnesteek, voedselvergiftiging, stress, relatieproblemen, financiële problemen, enzovoorts. Kortom niet besmettelijke zaken die zo ingrijpend in het leven van alledag zijn dat iemand er ziek van kan worden. De impact van het incident is dermate groot dat het lijkt alsof het bezit neemt van de patiënt. Het organisme heeft onvoldoende tegenkracht om de invloed van het incident te weerstaan.Het is niet meer mogelijk afstand te nemen of te relativeren. Iemand hoeft niet chronisch ziek te zijn om ziek te worden door een incident. Iedereen kan het overkomen.
Acuut miasmatische klachten: het acuut zichtbaar worden van de chronische gesteldheid van de patiënt. Van deze zogenaamde tussen(door)ziekten is sprake als een chronische ziekte op basis van een externe oorzaak ineens acuut wordt. Zij kunnen uitbreken omdat de levenskracht van de patiënt op basis van zijn eigen constitutie specifiek gevoelig is voor deze exogene ziekteprikkel. Hiervoor was de patiënt al chronisch ziek, maar in meer of mindere mate niet zichtbaar (latent). Door een externe factor wordt de chronische ziekte opeens (acuut) zichtbaar. Bijvoorbeeld krijgt de patiënt met chronische bronchitis een astma-aanval omdat hij kou vat. De bronchitis is de chronische ziektetoestand, het kouvatten de externe aanleiding en de astma-aanval is de reactie van de patiënt op het kouvatten. De astma-aanval is hier dus de acuut miasmatische ziekte. In tegenstelling tot bij een epidemie wordt lang niet iedereen ziek door deze exogene prikkel. Bij de acuut miasmatische ziekten hebben we te maken met een gecompliceerde ziektevorm die doorgaans vraagt om een plantaardig of dierlijk acuut homeopathisch geneesmiddel. De chronisch zieke constitutie speelt op de achtergrond wel een belangrijke rol bij het ontstaan van de acuut miasmatische ziekte, maar laat zich in deze acute fase moeilijk behandelen omdat hij op dat moment niet dominant aanwezig is. Om terugval te voorkomen moet vrij snel na de acuut miasmatische ziekte een dieper werkend homeopathisch mineraal geneesmiddel worden voorgeschreven om de constitutie te versterken. Op deze wijze kan worden voorkomen dat in de toekomst vaker acute oplevingen, zoals in ons voorbeeld de astma-aanval, vanuit de chronische onderlaag kunnen opvlammen.
Iatrogene klachten kunnen ontstaan als gevolg van operaties, bijwerkingen van medicatie, pilgebruik, antibiotica, schadelijke invloeden van vaccinaties, hormoongebruik, enzovoorts. Deze zaken kunnen een barriëre opwerpen voor de homeopathische behandeling. Soms zullen zij eerst opgelost moeten worden alvorens er homeopathisch verder kan worden behandeld. De klachten worden dan behandeld hetzij met een gebruikelijk homeopathisch middel, hetzij met een homeopathisch middel dat gemaakt is van het vaccin dat de klachten veroorzaakt heeft. Zo'n middel behoort dan tot de zogenaamde tautopathische geneesmiddelen. Dit zijn homeopathische middelen bereid van grondstoffen afkomstig van allopathische medicijnen.
Een voorbeeld van iatrogene klachten vinden we terug in het Post-Vaccinaal Syndroom.In Nederland wordt praktisch elk kind ingeënt. We beschermen daarmee onze kinderen tegen een aantal gevaarlijke en ook minder gevaarlijke kinderziektes. Toch heeft niet elk kind voordeel van al deze entingen. Soms hebben vaccinaties ook blijvende nadelige gevolgen. Bijwerkingen van vaccinaties worden in de geneeskunde nog nauwelijks onderkend, wat tot veel leed en onnodig medisch handelen kan leiden. In de praktijk worden regelmatig ernstige bijwerkingen van vaccinaties gesignaleerd. We noemen deze klachten het Post-Vaccinaal Syndroom. Niet alleen klachten die kort na een inenting ontstaan, maar zeker ook klachten die pas veel later optreden, kunnen een gevolg van inentingen zijn. De klachten na inentingen kunnen van allerlei aard zijn. Wat het meest opvalt is wel het verlies van weerstand, waardoor chronische of steeds terugkerende infecties ontstaan zoals midden-oorontstekingen, chronische verkoudheden, (astmatische) bronchitis, eczeem, etc. Maar ook ernstigere klachten kunnen het gevolg zijn van vaccinaties: ontwikkelingsstoornissen, gedrag-stoornissen (ADHD, autisme), spierziektes, epilepsie, spasticiteit, enzovoorts. Soms is een kind gewoon niet meer zichzelf, hangerig, vervelend, zit niet lekker in zijn vel, terwijl dat voor de enting niet zo was. Ook bij tropen-en griepvaccinaties kunnen allerlei chronische klachten ontstaan. Dan kunnen een zorgvuldige diagnose en behandeling veel problemen oplossen. Deze behandeling heeft geen invloed op de door de inentingen verworven bescherming tegen de ziektes waarvoor geënt is (immuniteit). Na het volledig ontstoren van de vaccins dient soms nog een nabehandeling met een constitutioneel middel plaats te vinden. De Nederlandse arts Tinus Smits houdt zich al zo'n 20 jaar bezig met dit probleem. Hij ontwikkelde een speciale behandeling en methode om klachten na inentingen weer te genezen, maar ook om die klachten zo veel mogelijk te voorkomen. Voor meer informatie verwijs ik u naar zijn website en naar de website van de Nederlandse Vereniging Kritisch Prikken.
Endogene ziekten: de klachten komen voort uit de eigen gesteldheid
Constitutie. Zijn de klachten van de patiënt niet verklaarbaar vanuit de omstandigheden dan ligt de oorsprong in het eigen gestel; in de constitutie. Er is dan sprake van een duurzame ontregeling van de levenskracht en het natuurlijk herstelvermogen. De patiënt is chronisch ziek. In tegenstelling tot de exogene, acute ziekte kan een chronische ziekte niet door het organisme zelf worden genezen. De constitutionele ziekten zijn altijd te herleiden tot een chronische disbalans van de levenskracht waarbij het gezonde actie-reactie evenwicht is verloren gegaan. Dit evenwicht kan op een drietal verschillende manieren verstoord raken:
Te weinig reactie. Bijvoorbeeld een vertraging van allerlei lichaamsprocessen. Dit wordt psora genoemd.
Te veel reactie. Bijvoorbeeld ontstekingsachtige aandoeningen met een neiging tot poliepvorming en teveel slijm-en pusvorming. Dit wordt sycosis genoemd.
Een destructieve reactie. Bijvoorbeeld destructieve zweren, aangeboren afwijkingen, autoimmuun-ziekten. Dit wordt syphilis genoemd.
Erfelijkheid. Meestal wordt een mens al geboren met een erfelijke ziektetendens (=miasma) in zijn gestel. De chronische ontregelingen van de eigen constitutie kunnen mede bepaald worden door deze ziekelijke, erfelijke tendensen. Deze miasma's worden, indien ongenezen, aan het nageslacht doorgegeven als aangeboren belasting. Zo zijn psora, sycosis en syphilis als chronische ziektetendensen overdraagbaar op het nageslacht. Afhankelijk van de mate van belasting en de leefomstandigheden van de patiënt, komt deze, via overerving meegekregen ziektetendens, vroeger of later tot uiting. Bij tegenslagen in het leven kan deze in de genen sluimerende, latente neiging gewekt worden en zich daadwerkelijk als ziekte in het gestel gaan manifesteren. Maar de erfelijke ziektetendens kan zich ook al vroeg in het leven manifesteren.
Bijvoorbeeld bij de pasgeboren baby met een aangeboren afwijking of een constitutioneel eczeem moet je concluderen dat de constitutie zeer waarschijnlijk is vermengd met een erfelijke belasting. Want het kind heeft nog niets meegemaakt dat deze afwijkingen kan veroorzaken. Een belangrijk gegeven van de miasmaleer is dat er van generatie op generatie energiepatronen doorgegeven worden. Dat wil zeggen dat er tijdens de zwangerschap een energieoverdracht plaatsvindt van ouder naar kind. Vanwege deze energieoverdracht komt het vaak voor dat ouders en kinderen niet alleen voor wat betreft karakter op elkaar lijken, maar ook dat beiden dezelfde ziekten ontwikkelen. Blijkbaar wordt er op energieniveau iets doorgegeven waardoor de kans, op het verkrijgen van eenzelfde soort ziekte als in voorgaande generaties voorkomt, vergroot wordt. Het is te vergelijken met het ontstaan van automatismen in het zenuwstelsel. Hierbij slijpt zich in de zenuwgeleiding een soort voorkeursbaan in, waarlangs de impulsen automatisch verlopen. Er ontstaat een soort voorkeursroute die automatisch, dat wil zeggen zonder ingrijpen van het bewuste denken, gekozen wordt. Zo kan het bij miasma's ook gezien worden. In het energetische lichaam is een soort basiscircuit ingeslepen, waarlangs zich onder bepaalde omstandigheden volgens een voorkeursroute bepaalde klachten kunnen gaan ontwikkelen. Een blauwdruk van zo.n energetisch patroon wordt tijdens de conceptie en zwangerschap aan het kind doorgegeven. Op dit terrein heeft de homeopathie duidelijke raakvlakken met de chinese leer waar de acupunctuur op gebaseerd is. De homeopathische nosodes werken namelijk in op de ancestrale energie die in de zogenaamde extra meridianen stroomt. In deze meridianen huist de energie van onze voorouders. Het is een van de redenen waarom binnen de homeopathische anamnese de familiegeschiedenis van belang is. Deze ancestrale energie bepaald voor een groot gedeelte onze levenskracht, ons immuunsysteem en onze aangeboren zwakheden.
Deze miasmaleer geeft meer diepgang aan de betekenis die de homeopathie voor de mens in het algemeen kan hebben. Het is dus mogelijk om ziektepatronen die van generatie op generatie steeds dieper ingeslepen raken en in wezen hele families teisteren homeopathisch te behandelen. Het komt ook voor dat mensen beweren dat zij nooit dezelfde fouten zullen gaan maken als hun ouders, maar dat dit ondanks hun goede voornemens toch gebeurt. Dit is, naast de invloed van de opvoeding en mogelijk nog andere oorzaken, mede te wijten aan deze overgeërfde energiepatronen. De tendens tot een dergelijke ontwikkeling zit er al vanaf de geboorte in en daar is zonder homeopathie of andere energetische beïnvloeding moeilijk wat tegen te doen. De homeopathie kan helpen deze ketens van erfelijke belasting van ons af te werpen zodat we ons zelf als individu verder vrij kunnen ontplooien.
De mens vormt op aarde samen met de dieren, planten en mineralen een aardgemeenschap. In de evolutie op deze aarde maakt het terugdringen van o.a. dierlijke impulsen het voor de mens mogelijk mens te zijn. De mens heeft een groot gedeelte van de eigenschappen van de hem omringende natuurrijken (begeerten, driften, hartstochten) van zich afgestoten waardoor hij zich kan ontwikkelen tot een volledig mens zijn. Vergelijk dit met een luchtballon die dreigt te dalen. De ballonvaarder werpt ballast overboord om naar hogere hoogten te kunnen stijgen. De overige natuurrijken zijn achtergebleven stadia die de mens hebben geholpen in zijn ontwikkeling. Misschien zou je kunnen zeggen dat wanneer de mens ziek wordt, hij in zijn ontwikkeling/ballonvaart blijft hangen in een stadium van een ander natuurrijk. In een energetisch beeld van een mineraal, plant of dier. En dat deze ziekte/stagnatie voor de mens de prikkel vormt om zich van dit (lagere) deel te bevrijden; om zich te helen tot een hogere vorm van menszijn. Ziekte is in deze zin dan ook eerder een zegen dan een straf. Het is een uitdaging, een mogelijkheid om een oud stuk los te laten teneinde vervolgens weer vernieuwd en verlost je pad verder te kunnen vervolgen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een gelijksoortig homeopathisch middel uit een van deze natuurrijken de mens in dit proces kan helpen.
